شیوع عرفان های کاذب در بی بی سی

برنامه "پرگار" شبکه بی بی سی فارسی (BBCPersian) در برنامه این هفته خود به موضوع «عرفان های نوظهور در ایران» پرداخت.

 

طبق روال ثابت این برنامه، مجری در ابتدای بحث چند موضوع را به عنوان مقدمه مطرح می کند و بر مبنای آن نتیجه می گیرد. در همین راستا، مجری پرگار گزاره های پایین را به عنوان مقدمه ورود به بحث مطرح نمود:


- آنچه در ایران شایع شده، این است که چون در غرب کمبود معنویت هست، انواع عرفان های کاذب و نوظهور امکان بروز می یابند.

- چرا در ایران هم که یک کشور اسلامی است، این عرفان ها امکان ظهور پیدا کرده اند؟

- بنا به گزارش منابع جمهوری اسلامی، 50 عنوان عرفان نوظهور کشف شده است و نظام می خواهد با آن ها مبارزه کند.

 

 

در ادامه این برنامه، یکی از پیروان فرقه "کابالا" (نوعی عرفان صهیونیستی) مجال یافت که با استفاده از تریبون بی بی سی درباره دلایل فاصله گرفتن خود از دین سخن بگوید. وی ضمن اشاره به علاقمندی خود به امور ماورایی و توانایی های خارق العاده مرتاضان و جادوگران، به طور خلاصه مدعی شد که:

 

1- دین فقط وعده و وعید بهشت و جهنم به انسان ها می دهد و فایده دیگری ندارد!


2- دین حق تفکر و انتخاب را از بشر سلب می کند!

 

3- خدایی که دین معرفی کرده، قابل لمس نیست؛ اما در مقابل خدایی که عرفان کابالا به تصویر کشیده، محسوس و قابل درک است!

 

4- همه ادیان جهان در واقع، قرائت نادرستی از کابالای اولیه هستند!

 

 

 

برای پاسخ به شبهات مطرح شده در شبکه بی بی سی، ارائه توضیحات زیر ضروری به نظر می رسد:

 

دین اصیل و دست نخورده، سه رکن دارد: توحید، عدل و معاد.

دین هیچ وقت بین این سه تفکیک ایجاد نمی کند. یعنی توحید بدون عدل و معاد ناقص است زیرا خداوند ما را آفریده است و برای این خلق هم هدفی داشته است. هدف هم رسیدن به سعادت است.

سعادت را هم تعریف کرده است، سعادت از نظر دین رسیدن به لقاء خداوند و بهشت ابدی است که برای رسیدن به این سعادت هم دستوراتی را برای زندگی انسان از طریق وحی به انسان داده است.

 

خلط مبحث دین گریزان این است که می گویند: دین فقط با آخرت کار دارد و با دنیا هیچ کاری ندارد.

این بیان، بیان ناقصی است. تمام دستورات دین در مورد چگونه زندگی کردن است. زندگی هم مخصوص این دنیاست. زندگی که دین به انسان معرفی می کند بهترین، لذت بخش ترین -البته لذت های مادی و معنوی در این مورد همدیگر را کامل می کنند- بی نقص ترین و با ضمانت ترین زندگی ست که بشر اگر هزاران سال هم فکر کند، نمی تواند چنین قوانین فراگیری را برای زندگی خود وضع کند.

دین برای ریزترین و کلان ترین جوانب انسان و زندگی بشری دستور و برنامه دارد؛ خوردن، خوابیدن، راه رفتن، علم آموختن، طب و درمان... حتی برای قضاء حاجت انسان قانون وضع کرده است.

 

 

اما یکی از جذابیت های عرفان های کاذب -که غالب افراد به همین خاطر جذب آن می شوند- کارهای خارق العاده ای است که اغلب از طریق ارتباط با شیاطین و اجنه صورت می گیرد.

 

سؤال اینجاست که آیا با مشاهده نبریدن دست توسط چاقو و خارج شدن قطار از ریل و شعبده بازی هایی از این قبیل، خدا قابل لمس می شود؟!

آیا مشاهده شگفتی های خلقت انسان و جهان آفرینش برای پی بردن به عظمت خداوند و درک قدرت لایزال او کافی نیست؟

 

این نابینایی چیست که بشر دچار آن شده است؟ مثلا انسان اگر روی زمین راه برود، این نشانه قدرت و دقت آفرینش او نیست، اما اگر پرواز کند نشانه این امور هست؟ این مگسی که خداوند می فرماید: «اگر همه بشر با هم جمع شوند و علم و قدرتشان را کنار هم بگذارند نمی توانند آن را خلق کنند» نشانه قدرت پروردگار بی همتا نیست؟


به راستی این نگرش بعضی از ما انسان ها خنده دار نیست؟

 

معجزات انبیا برای چشم بندی و سرگرم سازی مردمان نبود، برای غافل کردن خلائق از عظمت عالم طبیعت نبود، بلکه برای این بود که نشان دهند تغییر اسباب عادی و انجام کارهای خارق العاده نیز با اذن خداوند صورت می پذیرد.

 

این واقعیت غیرقابل کتمان است که دین ستیزان تا به امروز اجازه نداده اند آموزه های دین در سطح جامعه به اجرا درآید. آنگاه ادعا می کنند که دین در جهان نوین کارآیی و جذابیت ندارد. حال آنکه دین اگر به شکل همه جانبه مجال بروز نیابد، نسخه ای ناقص است و طبعا بسیاری از ایرادات دیگر مدل های اداره جامعه نیز در آن دیده خواهد شد.

 

خیلی از مشکلات جوامع دینی همین است. آیا جوامعی که چند صد سال دست دین را بسته اند و هرجا کارآمدی دین را مشاهده کردند، کمر به توقف آن بستند، می توانند بهانه ناکارآمدی دین را مطرح کنند؟

 

 

البته کم کاری رسانه ها و اصحاب فرهنگ هم در شیوع فرقه های کاذب و عرفان های نوظهور بی تأثیر نیست. آیا تا به امروز فیلم ارزشمند قابل اعتنایی در تشریح آسیب های عرفان کاذب تولید شده است؟

رسانه ها -خصوصا سینما که جذاب ترین رسانه است- چقدر در راستای کارآمد نشان دادن دین تلاش کرده اند؟

 

این موارد را اگر با خروجی رسانه های غربی در تخریب دین و رواج فرقه های انحرافی مقایسه کنیم، زنگ هشدار فاجعه ای سهمگین را خواهیم شنید.

 

 

در این میانه، بدیهی است که بی بی سی فارسی بر حسب مأموریتی که دارد، رشد عرفان های دروغین را امری عادی و ماحصل ناکارآمدی ادیان الهی -خصوصا اسلام- جلوه دهد.

وقتی قرار نیست دین در عرصه زندگی داخل گردد و صرفا یک امر مالیخولیایی قلمداد شود، دیگر فرقی نمی کند که چه دینی باشد؟ مذهب باشد یا دین؟ تفکر باشد یا اندیشه؟

 

دقیقا می شود همان روحانیت بی خاصیت مسیحی که پس از رنسانس حساب دین را از دنیا سوا کرد و به کنج تاریک کلیسا خزید.

 

/ 0 نظر / 57 بازدید